wiersze
IRENA LIPIŃSKA
fotografie
LUCJA LIPIŃSKA
PADA ŚNIEG
BIAŁYM PUCHEM
POKRYWA ULICE
I WYZWALA CISZĘ
LECI Z NIEBA I SYPIE
RĘCE KU NIEMU WYCIĄGAM
BY ZATRZYMAĆ TĘ CHWILĘ
CZAS STANĄŁ
CO WIDZĘ GDY PATRZĘ
MU W OCZY
TO TRUDNO OPISAĆ
LUNA
LUNA W CZERNI ZAWIESZONA
PATRZY NA MNIE
ZDZIWIONA
IDĘ MOSTEM WISZĄCYM
NAD RZEKĄ
MÓJ CEL JEST NIEDALEKO
ZMIERZAM KU NIEMU
JESTEM JUŻ BLISKO
POTEM BĘDĘ WIEDZIEĆ
WSZYSTKO
FANTAZJA
SERCE FANTAZJI
JAK KRYSZTAŁ
LŚNIĄCE I CZARUJĄCE
ROZWIJAM SKRZYDŁA
DO LOTU GOTOWA
Z WODY I ŚWIATŁA
STWORZONA
JAK TĘCZE
JAKIE TO SZCZĘŚCIE
ŻE MOGĘ BYĆ
WSZĘDZIE
KOLEJNY RAZ
GDY UMIERAM
KOLEJNY JUŻ RAZ
W PUSTYM POKOJU
PEŁNYM GWIAZD
WYBRAĆ MOGĘ
SWOJĄ DROGĘ
PRZEZ BEZKRESU ŚWIAT
I UDAM SIĘ W CISZY
DO MIEJSCA GDZIE
JUŻ NIKT
MNIE NIE USŁYSZY
W WIEŻY
W WYSOKIEJ WIEŻY
ŚWIATŁO JAŚNIEJE
TROCHĘ DALEKO
LECZ MAM NADZIEJĘ
JAK OKRĘT
SPRAGNIONA WYTCHNIENIA
PO TRUDACH PODRÓŻY
PRZEZ ŻYCIA SZMAT
OSIĄŚĆ SPOKOJNIE
BY W TWOICH RAMIONACH
ZASNĄĆ
BÓL
BÓL GŁOWY OBUDZIŁ MNIE RANO
CHOĆ NIE MA CIĘ PRZY MNIE
POWIEM
DZIEŃ DOBRY KOCHANIE
I WSTANĘ Z TOBĄ BY
DZIELIĆ TEN DZIEŃ
NIE CIAŁEM A DUCHEM
TAK MIJA KOLEJNY MÓJ SEN
O TOBIE I O NAS
O TYM CO ZDARZYĆ SIĘ MOGŁO
GDYBY NIE TO ŻE WCIĄŻ CZEKAM
A ŻYCIE Z CZEKANIA SIĘ SKŁADA
BEZSENNOŚĆ
NIEBO POCIEMNIAŁO
CZAS DO SNU SIĘ UŁOŻYĆ
LECZ SEN NIE NADCHODZI
FABRYKA MYŚLI
NOCNĄ ZMIANĘ ROZPOCZYNA
A JA W ICH POTOKU
CZEKAM AŻ KOLEJNA FALA
PRZYPŁYNIE
ŁAGODNIE ME STOPY OBMYJE
LEKKI PODMUCH WIATRU
PRZYNIESIE
NA TWARZY POCZUJĘ
UŚMIECH WYWOŁA
TO PRZESTRZEŃ
TĘCZE
SKĄD SIĘ BIORĄ TĘCZE?
GDY UMYSŁ SIĘ BURZY
GRANATEM NADCIĄGA
PADA I WIEJE
A SŁOŃCE SIĘ ŚMIEJE
